#9.42 fixed(เพลีย)

posted on 17 Apr 2012 10:35 by leukhemiaphobia
ตอนนี้ผมมีของเล่นใหม่
มันคือจักรยาน fixed gear ที่ได้อภินันทนาการมาจากน้่องชายภรรยาจากจังหวัดนครราชสีมา
เขาบอกปั่นไปได้สองสามวัน มันก็เหนื่อย เลยจัดการทำเป็น wallpaper ติดผนังบ้านไปโดยปริยาย
(ลงทุนไปร่วมหมื่น แต่ฝืนปั่นได้แค่สองสามวัน มันคุ้มมั้ยหว่า?)
 
ทุกๆวันนี้ผมก็ปั่นจักรยานคันนี้ไปจ่ายตลาด ไปซื้อขนม เป็นสิ่งที่ภูมิใจตรงที่ว่า ในหมู่บ้านที่อาศัยอยู่มีจักรยาน fixed gear ของผมอยู่เพียงแค่คันเดียว ! โอ้ว.....
 
ผมเอาจัรยานไปเติมลม ก็มีเด็กสองสามคนทำตาโต แล้วก็ซุบซิบว่า "เฮ้ยๆเอ็งดูนั่นดิ fixed gear นี่หว่า"
เวลาปั่นไปซื้อของก็มีแต่คนมอง (จะดีใจหรือประหลาดมากกว่าหนอ)
 
ก่อนหน้านี้ จักรยานคันนี้มันอยู่ที่บ้านของผมซึ่งอยู่คนละอำเภอ ตอนแรกมันก็จอดทิ้งไว้นั่นแหละครับ มันก็เป็น wallpaper แบบสามมิติ ยางแบน ฝุ่นจับ 
 
จนวันนึงผมเกิดอาการ "บ้า" จับมันมาเช็ด ไปเติมลม แล้วก็ปั่นจากบ้านหลังหนึ่งไปอีกหลังหนึ่ง ซึ่งเป็นระยะทางประมาณ 15 กิโลเมตร 
 
ปั่นไปด้วยใจชื่นบานผสานกับความหวาดเสียวที่รถมันวิ่งผ่านไปผ่านมา ขึ้นสะพาน ลงเนิน ตอนแรกก็มันดีอยู่หรอก แต่พอเวลาลงนี่สิ มันเบรคไม่อยู่ ขืนไม่ให้มันหยุดก็ไม่ได้ซะด้วย 
 
รวมเวลาที่ใช้ในการปั่นครั้งนี้อยู่ที่หนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาที
 
เล่นเอา fixed (เพลีย) กันไปเลย ฮ่าๆๆ
 
แต่ในการปั่นครั้งนี้มันได้อะไรมากขึ้นเยอะครับ มันทำให้เราเห็นสิ่งแวดล้อมต่างๆได้อย่างชัดลูกตา มันช่วยชะลอความเร็วให้เราได้มองอย่างทั่วถึง เหมือนทำให้เราได้หยุดพักจากความเร็วทั้งทางด้านความคิด ความเร็วทางด้านจิตใจ ให้เราได้คิดถึงการลดความเร็วลงบ้าง เราจะได้อะไรมากขึ้น
 
ยังไงว่างๆลองปั่นจักรยานกันดูบ้างนะครับ ช่วยประหยัดพลังงาน ออกกำลังกาย และได้อารมณ์ไปอีกแบบ 

#0.1 What time is it?

posted on 30 Jan 2012 12:47 by leukhemiaphobia
ผมคงเป็นหนึ่งในหลายคนที่ไม่ได้จรดนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ของเครื่องคอมพิวเตอร์ นับว่าเป็นเวลาที่นานมากๆ นานจนพอที่จะต้องค้นรหัสการเข้ามาเขียน blog แต่ยังมีความสามารถในเสี้ยววินาทีที่พอจะจดจำข้อมูลแล้วเข้ามาในพื้นที่ของตัวเอง "สมองเรายังใช้ได้"
 
นานเท่าไหร่แล้ว ที่ไม่ได้มองวันเวลาเก่าๆที่ผ่านมาว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง เรื่องราวความสุข ความทุกข์ มันจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำไป 
 
บางครั้งก็อยากจะโขกหัวตัวเองเพราะเรื่องบางเรื่องจำไม่ได้ ทั้งๆที่มันสำคัญ แต่เรื่องที่มันไม่ได้มีสาระอะไรเลย แต่ก็จำได้จำดี จำมันทุกวี่ทุกวัน 
 
สิ่งที่ยังจำได้ดีอยู่ทุกวันนี้ก็คือ ทำทุกๆอย่างเพื่อลูกและครอบครัว 
 
ถ้าถามว่าบางครั้งยังอยากจะนอกลู่นอกทางหรือไม่ คำตอบคือ "มี" 
 
แต่สุดท้ายก็ต้องย้อนกลับมาคิดถึงข้างหลังว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราทำแบบนั้น ถึงได้หยุดความคิดแบบนั้นลงไป "ลูก" ช่วยฉุดความคิดทุกครั้ง เพิ่งเข้าใจว่าการเป็นพ่อ-แม่คน มันเป็นแบบนี้นี่เอง
 
ช่วงนี้ต้องขับมอเตอร์ไซค์ไปกลับ 18 กิโลต่อวัน ถามว่ามันเหนื่อยมั้ย มันเป็นธรรมดา
 
พอกลับมาเห็นเด็กแก้มยุ้ยๆ ทำปากแบะๆ ก็อดขำไม่ได้
 
ยังจำตัวเองได้วันที่พยาบาลนำลูกมาอยู่หน้าประตู ตอนนั้นเขายังไม่ให้ออกมา ลูกยิ้มให้ น้ำตาก็ไหลออกมาทันที
 
ไม่มีคำพูด ทุกสิ่งทุกอย่างคือการเริ่มต้นการเดินต่อไปของชีวิต โดยที่มีคนในครอบครัวเดินด้วย ถึงแม้บางครั้งจะเกิดความไม่เข้าใจกัน แต่มันก็จบลงด้วยคำว่า "ลูก"
 
ถ้าใครไม่รักลูก คนๆนั้น คงไม่ใช่ "คน"